verhaal
Wat ben je aan het doen?
ik weet niet welke kleur ik ben
ik weet niet welke engel ik ben
mijn elfennaam die ken ik niet
ik weet niet wie ik was in een vorig leven
het blijft me om het even
ik vind geen verlaten zwart schaap op een boerderij
ik weet niet hoe ik scoor in de quiz
ik stuur je geen harten, teddybeer of goede karma
je favoriete clip interesseert me niet
ik nodig je niet uit voor een kussengevecht
en nee, ik ga je echt niet porren
ik vecht geen maffia- of vampierenoorlogen
noch ben ik op zoek naar hout, planten of beestjes voor mijn farm
ik hoef niet te weten wat jij vandaag gaat eten
ik word geen fan van je pagina
je hoeft me geen vrienden te suggereren
ik zoek geen oude schoolkameraad
ik ga niet alles met iedereen delen
mijn facebook valt open op de laatste pagina:
een link naar het einde.
[ik vind dit leuk] [reageer][ik ga op zoek naar een elf]
Jobjacht
De eerste maanden vond ik wel het prima zo. Geen baan, recht op een uitkering. Ik was nog nooit eerder werkloos en vond de vrije tijd wel aangenaam. Maar langzaam aan bekroop me het gevoel dat er niet echt een reden meer was om vroeg op te staan, me te douchen, aan te kleden en mijn uren nuttig te vullen. Mijn dagen begonnen met het veelvuldig indrukken van de snoozeknop. En al snel ging het alarm gewoon uit en bleef de pyjama aan. Tot sinds enkele weken.
Bij de eerste tas thee hoort nu het uitgebreid uitvlooien van de laatste nieuwe vacatures. Mijn cv is weer helemaal up to date en de motivatiebrief wacht geduldig in een mapje op een bestemmeling. Afgelopen week belandde zo’n brief in de tas van de postbode. ‘Medewerker studiecentra’ aan een hogeschool in Antwerpen. Daar was mijn oog op gevallen. Een soort bibliotheekfunctie in een hogeschool hier om de hoek. Perfect! Ik heb ruim acht jaar bibliotheekwerk achter de kiezen en was mezelf helemaal warm aan het maken voor deze job. Ik mocht op sollicitatiegesprek. Er waren nog acht andere kandidaten in de running. Gisteren kwam er een einde aan die droom. De uitverkorene kende het softwareprogramma wel, ik niet. Dikke pech.
Ik geef de moed niet op. Bij de eerste tas thee hoort nog steevast het grasduinen in de vacaturedatabank. Ergens tussen die stapel moet er een baan zijn die ik kan vangen. Al is het nu maar een rups, ik sta al klaar met mijn netje en vang die vlinder…
De muur
Maanden gleden langs me heen. Deze blog vergaarde stof en verdween langzaam onderaan de stapel. Gedichten bleven ongrijpbaar, verhalen niet de moeite waard. Herinneringen aan Tibetaanse kinderen en Mongoolse zomerbergen zijn gesmolten als sneeuw voor de zon. Zonder getuigenis. Verhalen met een wiegendood.
Ik sta op ver voorbij het middaguur en vecht tegen de loomheid, de leemte. Ik vul mijn dagen met stomme pc spelletjes en eindeloze tv series. Het is ver voorbij middernacht wanneer ik nog even loom en leeg opnieuw onder het dons verdwijn.
Ik praat met mezelf en tegen de muur over hoe het allemaal anders zal zijn. Hoe ik overloop van plannen, intenties en verre bestemmingen. De muur grijnst wanneer ik niet verder raak dan de buurtwinkel. En de kroeg lonkt vals en fluistert lege hoop in volle glazen.
En buiten blijft het grijs en nat. Of wit en koud. Een winter zonder warmte. Waar blijft de lente? vraag ik aan de muur. Hij blijft het antwoord schuldig. Met een grijns.
Dit is het dan
Dit is het dan. Een kamertje van vier bij zes. Een keukentje waar een stevige boodschappentas de doorgang al blokkeert. Een badkamertje waar een slappe douchestraal net geen troost biedt. De scheiding dringt tot me door. Waarom dit allemaal zo nodig was ontgaat me een beetje. Wat moest er nou veranderen? Wat was ik nou helemaal beu? Alsof een nieuwe woonst en het vrijgezellenbestaan een nieuw spiegelbeeld tevoorschijn kunnen toveren.
Laatst was ik op herfstretraite beland. Drie dagen van stilte, yoga, zweethutten en mediteren. Daar vond ik diepe rust en vrede. Maar hoe breng je die mee naar huis? Het lijkt wel of ook dit huisje slechts een tussenstation is voor ik mijn uiteindelijke bestemming bereik. Dromen van weggaan en nooit meer terugkeren doemen elke dag wel eens op. Vliegtuigtickets naar New York horen daarbij. Iets om naar uit te kijken. Als naar de vuilkar die op donderdagen een ton herinneringen helpt vermorzelen. Ik ga op zoek naar een leeg hoofd. Een schone lei. Ik loop weg van hier op weg naar mij.
Een welgemeende f..k you
Aan de would-be kunstenaar(s) die het nodig vond(en) om vannacht onze milieuvriendelijke duurzame kampeerauto te bekladden met grafittitgeweld: een welgemeend gebed dat het ooit nog goed komt met je kunstenaarsschap. Beschilder voortaan je eigen auto maar, als je die tenminste al kan en mag besturen. Misschien moet je eerst maar eens meerderjarig worden en centen sparen. Is doorgaans niet veel duurder dan spuitbussen, by the way.
Als het de bedoeling was ene ‘Rusko’ te promoten dan stel ik voor dat je een A5-je volschildert en wat kopietjes draait en de flyers achter de ruitenwissers of in de brievenbussen bezorgt zoals iedere normale pr-persoon. Dat kost me in ieder geval een pak minder geld. Ik ben ook maar een werkloze manisch-depressieve dwaze kloot. What is your excuse?
En als het een maatschappelijk ’statement’ was, dan stel ik voor een eigen politieke partij op te richten. Dat is al eerder gebeurd en valt allemaal te Googlen. En anders is er vast nog wel werk te vinden in een of andere carwash of airbrush atelier.
Wanneer ik jullie ’spuitgasten’ (iets minder heldhaftig dan de helden van de brandweer, laat dat duidelijk zijn) betrap op een volgende activiteit met ons busje dan haal ik al mijn tai chi kwaliteiten naar boven en nagel ik je dood met de vonken uit mijn ogen. Eens kijken wie er dan nog stoer doet om stoer te doen. Het is maar dat je het begrijpt en leert inzien, meer niet.
Wederom: een welgemeende f..k you. Dat valt ook te Googlen. Vraag maar aan Filip Kowlier, een iets betere artiest dan laffe verfvandalen. Daar heeft hij dan ook hard voor gewerkt. Ik hoop voor jullie hetzelfde.
Groeten en tot nooit meer.
bedenkingen in het ziekebedje
ziek te bed - foto Keesie
1. over de dure BAM trajecten en denkpistes
Een maquette van vijfenzeventig miljoen eurootjes, moet kunnen. Misschien kunnen we van de klaargemaakte industrieterreinen en onteigende polderdorpen en zones van openbaar nut - ik denk daarbij ook aan “het gouverneurshuis” gelegen aan de Kon. Elisabethlei 26 te Antwerpen - kiss & ride of park & walk gebieden maken. Heeft niemand nog een zinvol excuus of leugenachtig alibi om met een veel te grote junglewagen de stadse straten te komen verontreinigen. Geeft een beetje ademruimte aan het STOP project. STOP staat daarbij volgens de laatste afspraken voor verkeersprioriteiten. Eerst de Stappers, dan de Trappers, dan het Openbaar Vervoer en vervolgens Prive voertuigen. Lijkt me net zo solidair met de stadsbewoners die doorgaans vrij snel en duurzaam aan woon-werkverkeer doen. Het is maar een ideetje voor het slapen gaan.
2. Over Bolleke (De Morgen dd 17.10.2009, Hugo Camps)
Chapeau! Bedankt, Hugo, voor de geen-blad-voor-de-mond bijdragen. Doe de groeten aan Margot.
3. Over Drie op de tien ziekenhuizen gaan over de maximumprijs
Wie is het KIND van de rekening? Graag naam en rekeningnummer. Ik zal, op grootmoeders wijze en naar aloude gewoonte, de pamperrekening of het zilverfonds blijven sponsoren in de vorm van belastingen op mijn loonfiche. Nu even niet, ik ben tijdelijk werkloos of volcontinu bipolair. Het is maar hoe je het bekijkt.
4. Over Belgische Guantanamo gevangene zelf slachtoffer van taliban en Al Qaida
Opdracht: zoek op ‘Stockholmsyndroom´ of ´alibi-cubaan´ en vertaal in het Korans, Noord-Koreaans of koeterwaals.
5. Over Mystery man in Zweden
De man die vermoedelijk Nederlands of Belgisch van nationaliteit is, lijdt aan een vreemde vorm van identiteitsverlies of realiteitsbesef. Vertel Sami Hussein, geboren op drie maart negentienhonderd drieenveertig, dat ik hem met plezier emotioneel kan adopteren. Hij mag, als voormalig oorlogskind, mijn adoptieve vader zijn. Dat zou moeten volstaan om hem eraan te herinneren dat die oorlog voorlopig voorbij is.
6. Over Turk ontwerpt orthopedisch gebedstapijt
Chapeau! Mag Turkije nu eindelijk bij de Europese Unie of moet er nog gevochten worden in deze erezaak? Mijn advies: plaats de letter L voor EGOs en dan heb je Legoblokjes. Daar vallen bruggen mee te bouwen, mijn gedacht.
7. Over Dief valt in slaap tijdens inbraak
Lijdt hij aan insomnia of kleptomanie? Of is het populistische bladvulling op een veel te dure inktboom?
8. Zo, het is nu even na middernacht op negentien oktober. Slaap zacht, Belgie. Tijd voor de Fabeltjeskrant. Oogjes toe, snaveltjes dicht. Wie niet weg is, is gezien.
9. Oh ja, heeft Nancy van Anders Reizen, kantoor Geel, gehoord over het cadeautje van Tenzin Namgyal wat ik laatst in De Arenberg op het podium heb achtergelaten? Het zijn juweeltjes in een zakje. Een beetje als de parel in de lotus. Dat valt allemaal te Googlen of te bevragen bij de vrienden van de bos.nl
Amsterdam aan de Schelde
´Mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging´ lees ik op een vlag aan de gevel van het pand aan de overkant. Kan ik wel inkomen, zo voel ik me soms ook een beetje. Gekraakt in mijn hoofd.
Gekraakt en gekaapt door gestelde lichamen, honderd regeringen in een dorp van amper negentig vierkante kilometer, bureaucratische randapparatuur van de Kafka-soort, makke media en loze loketten.
Het zijn voorgekauwde leugens of propagandabanaliteiten en reclamestoornissen. Ze doen de makke massa verblinden en verstommen totdat de opgejaagde meute zich aan de rand van het ravijn met plezier overgeeft aan de genade van wederom een ongelukkige val of brood en spelen.
Om simpelweg te eindigen waar het allemaal was begonnen. Gebroken en gekraakt.
Amsterdam, september 2009
To all the fire fighters united
picture taken on February 12th 2005 in Westchester County, NY with good old faithful Canon IXUS 50 or the camera I borrowed from my dad, I can’t remember. It’s the picture that tells the story, not the brand name. Or so I have been taught. Long time ago. Almost forty years from today when I first saw the light in my parents’ eyes. And yes, they were very happy to see me alive and kicking ass. I thank my dad for it everyday. My mother knows, wherever she may dwell.
Sarah Buys is druk bezig met haar werkloosheid van zich af te schrijven. Voor minder dan drie ton komt ze de deur niet uit. Misschien valt er een C rijbewijsje te regelen bij de vrienden van de VDAB. En dan als de donder naar de selectieproeven voor brandweergast (m/v). Misschien wordt ze wel pompier (v) nummer vijf. Een heet wijfje. Wie zal het zeggen? Valt over na te denken in afwachting van kantooruren in de Zuidelijkste der Laagste Landen. Iets dichter bij Spanje dus.
Voor de rustige avondspits, hier nog een gebed naar keuze:
The Boss
@Bruce: sorry if I misused your copyrights by linking to the website. when you invite me to Mary’s Place for that party, we’ll settle the bill. That’s a promise I made a long time ago when I first saw you live on stage in R’dam in 1985. Back then you were my kind of guru. Now Guristan is just a wee village with no name. Thx for guiding me through the hellholes and potholes. I’ll be in the hood, NY, in December. Maybe we can meet up for that ‘pintje’ I missed in De Kat, Antwerpen. Who knows. Say hi to the family and friends alike.
Quote of a few days ago
“Ja jo, Fette Foute Feestmuziek!”, uit de mond van een lieve Nederlandse jongedame in mobiel gesprek op de trein van Amsterdam naar Antwerpen. Ze was op weg naar een vriend in Gent. Ik mocht uit haar boek met eendagsverhalen een hoofdstuk scheuren wat nodig hertaald mag worden en zij kreeg van mij de luistertip “Ga teksten van Filip Kowlier ontdekken met je Gentse vriend. Dat wordt lachen! Een leuke taalcursus.”
We gingen vol vreugde elk onze eigen weg op met een hogere trilling, een gevoel van vrede met elkaar en de wereld. De trein is altijd een beetje verrijzen. Een wereldreis in je hoofd.
Haar naam is Thierry. In Frankrijk is ze waarschijnlijk een man. Voor haar vader aan de telefoon is ze een geweldige dochter. Voor mij is ze een gelukkige dag om nooit te vergeten. En zoveel meer.
ICE
N.Y.C, februari 2005
Ik kreeg laatst deze informatie doorgestuurd door Lupis. Ik stel voor dat je dit begrip helpt lanceren zodat de hulpdiensten geen kostbare tijd en energie verspillen bij het zoeken naar de contactpersonen die voor jou het belangrijkste zijn in geval van nood. Bovendien, als het echt ernstig is, wil je tenslotte toch afscheid nemen van dit aardse leven omringd door de mensen die je het nauwst aan het hart liggen. Vertel het voort zodat het een wereldwijd begrip wordt. Bedankt!
ICE=In Case of Emergergency (NL: in geval van nood)
Een verpleger heeft opgemerkt dat bij een ongeluk of andere noodsituatie veel personen een GSM bij zich hebben. Het urgentiepersoneel weet echter niet altijd welke persoon te contacteren uit deze lange lijst met telefoonnummers. Het zou dus een goed idee zijn, mocht er een standaardnaam zijn die overeenstemt met de te contacteren persoon.
De verpleger stelt voor dat iedereen in zijn GSM een adres creëert onder de naam ICE (=In Case of Emergency). Onder deze naam sla je het telefoonnummer op van de persoon die moet gecontacteerd worden in geval van nood. Deze afkorting is ondertussen al internationaal erkend.
Wanneer je dit hebt gedaan, dan weten de politie, de ambulanciers, de dokter, enzovoort, steeds wie ze moeten contacteren.
Indien je verschillende nummers wilt opslaan, maak dan gebruik van de
namen ICE1, ICE2, ICE3, enzovoort. Je kan deze term verder duiden door bijvoorbeeld ICE1vader, ICE2moeder, ICE3beste vriend, ICE4huisdokter te definiëren. Dan weet jij zelf ook nog wie je hebt gekozen om er te zijn voor jou en kan je dit altijd aanpassen wanneer jouw persoonlijke relaties zijn veranderd.
‘t Is gemakkelijk te realiseren, kost niets en kan zeker een verschil
maken als het snel moet gaan.
Creëer nu de ICE-adressen in je GSM. Deel deze informatie met zoveel mogelijk personen, dan pas zal deze naam bekend en gebruikt worden.
Alvast bedankt voor je medewerking.
ps. Dit bericht werd gelanceerd op vraag van de artsen.
