gedicht

oud zeer

ik heb een prop in mijn keel

een vergeeld verkreukt velletje boom

van vier bij vijf

waarop staat geschreven

ik slik dit niet

Aldus Sarah op 21 maart '09 om 16:19. Nog geen post

Skaters

stel er was een ‘pauze’ knopje
en eentje voor ‘traag vooruit’
om dan de gebeurtenissen
beeld per beeld te observeren
hoe we dan konden leren
waar en hoe het allemaal begon

hoe een jongen aan zee
het hoofd gebroken zag
door een plank op wielen
beeld per beeld
een oorzaak, een gevolg, een oorzaak
enzovoort tot een haast fatale breuk

zouden we dan ingrijpen en waar
wat zouden we knippen uit die film
en wordt het dan censuur
of zouden we blijven stoten op een muur
het hart verstomd in onmacht
het lood diep in de schoenen
de moed zwaar voorbij de schouders
eeuwig en afkeurend zuchtend
“dat heb je nou met die skaters”

De perenboom, Nederland, 16.8.2008

Aldus Sarah op 21 augustus '08 om 05:55. Nog geen post

het kankerlijf

de ogen waren geel als pus uit rottend vlees
de tong was groen als gore hoestsiroop
de vale kaken kraters
haar valse tanden in een helder glas

uit de catacomben van het kankerlijf
weerklonk slechts de donkere ratel
van een moede beer

ga nu liefste, laat ons los
klonk heel dichtbij ons traangefluister
ze slaakte toen een diepe zucht
het hart staakte stilletjes de strijd

ze wist
haar allerlaatste amen
kwam voor de dood op tijd

Aldus Sarah op 6 februari '08 om 18:48. Nog geen post

Baaljaren

het is verafschuwen de kille kater
en toch zuipen als een beest
zin in springen, dansen en zingen
maar niet opdagen op het feest

het is vragen om wonderwarmte
en toch mikken met de speer
denken aan afscheid in de pampas
en toch ademen telkens weer

Antwerpen, 16.06.2003

Aldus Sarah op 29 april '07 om 13:02. Nog geen post

Aan een mens

nu jij
geboeid kan luisteren
jouw mond vol tranen
van mijn woeste barenzee
de ogen uitgetrokken
door de nagels van de dood

nu jij weerloos
uit mijn mond verlangt:
nog één korrel voor jouw lege maag
één beeltenis van leven, één woord van wijsheid
sluit ook ik de ogen
en maak het stil als dood in mij

met nieuwe honger zal je voelen
hoe wrang de mensenoogst moet smaken
het dorre landschap van jouw oliezee
noch een diamant van bloed
verzet de schuldenberg
van jouw ontroerend goed

zo lang je blind van angst niet wilt weten
hoe het als jouw moeder voelt
veroverd en berooid
geplunderd in de nacht
zo lang blijf ik, Moeder Aarde,
onderdanig dienend,
jouw onbegrepen stille kracht

Antwerpen, 7 maart 2005

Aldus Sarah op 18 maart '07 om 21:50. Nog geen post